Sevgi var, sistem yok

2025 yılı “Aile Yılı” ilan edildi. Aileyi kutsamak, korumak, yüceltmek… Bunlar toplum olarak kulağımıza hoş gelen şeyler. Ancak güzel kelimelerin hayatla çarpıştığı yerde, ortaya genellikle buruk bir tablo çıkıyor. Çünkü biz bu işin başlığını attık ama içini doldurmayı unuttuk gibi görünüyor.

***

Bir genç çift evlenmeye karar veriyor, heyecanlılar, geleceğe dair umutları var. Ama sonra hesap makineleri devreye giriyor. Kira bu kadar, beyaz eşya şu kadar, düğün salonu derken rakamlar uçuyor. Bir yerde sevgi, bir yerde soğuk bir bütçe tablosu.

Evliliğe destek verilen alanlar elbette var ama bu desteklerin de bir sürü teferruatı var. Başvur diyorlar, belge topla diyorlar, yaş sınırı var diyorlar, gelir sınırı var… Derken, insanlar ya vazgeçiyor ya da zaten uygun görülmüyor. Hâl böyleyken, aile kurmak cesaret işi hâline geliyor.

***

Aile Yılı, güzel bir niyetin ürünü olabilir. Ama sadece niyetle olmuyor. Çünkü gençler için mesele artık “seviyor musun?” değil; “geçinebilir misin?” sorusuna dayanıyor. Gerçek bir dönüşüm isteniyorsa, gençlerin yükünü hafifletecek, aile kurmayı cesaretlendirecek etkili adımların atılması gerekiyor. Aksi takdirde bu yılın adı, takvimdeki bir başlık olmaktan öteye geçemez.